Doorgaan naar hoofdcontent

Bekentenis 18: I love Zweden

Hallo ik ben Marleen en ik ben verslaafd aan Zweden

He potverdrie, ik beloofde in mijn vorige blog dat ik die week erna iets zou bloggen over onze reis door Zweden. Niet gelukt, het is wat later geworden (beetje maar). We waren druk met vakantie houden en met een vloer leggen. En weet je wat het is, als er geklust wordt in huis dan raak ik altijd een beetje van de leg. Veel van de spullen zijn dan van z'n vaste plek, ik had (of heb nog steeds) een tent in mijn achtertuin en manlief was een paar dagen extra thuis. Op dit soort dagen merk ik dat ik weinig extra ruimte in mijn hoofd heb. Ik sta dan op een overlevingsstand. Naarmate ik ouder word kan ik er wel beter tegen, of misschien komt het ook wel omdat ik nu beter in mijn vel zit dan een paar jaar geleden. Maar goed, ik ben heel blij dat we het gedaan hebben. Mijn vloer is erg mooi en de vloerverwarming is heerlijk. Laat de winter maar komen ;-)!!

Onze vakantie in Zweden 

Het lijkt al weer zo lang geleden. Drie weken Zweden...wat was het fijn en wat voelde het goed. Bastiaan omschreef het heel goed nadat we er ongeveer een week waren: "Mam, het voelt alsof we hier al heel lang zijn." Het voelde zo vertrouwd en bekend, alsof we er altijd al komen. Ik kon me er niet heel veel van voorstellen hoe de vakantie zou gaan zijn en dat leverde in de week voordat we vertrokken een beetje stress op. Wat moet mee, wat niet, past het allemaal enzovoorts. Tycho besloot de dag voor vertrek vrij te nemen zodat we alles samen konden gaan klaar zetten. Dat was wel heel fijn. En alles paste met gemak. Van alles kunnen doen nog de dag voor vertrek. Ik ga met een goed gevoel naar bed die avond en val ook makkelijk in slaap (meestal lukt dat niet zo vlak voor de vakantie). 
Klaar voor vertrek! In vergelijking met voorgaande jaren zijn we heel licht bepakt, geen fietsen, geen boot. Om 6 uur 's ochtends gaan we rijden, twee uur eerder zijn mijn nicht en haar gezin al vertrokken (pfffff vroeg hoor) en twee uur later vertrekken mijn ouders en tante. We houden elkaar tijdens de reis op de hoogte van waar we zijn. De kinderen doen het eigenlijk heel goed in de auto. We stoppen wel regelmatig, maar dankzij de dvd schermpjes die we geleend hadden, was het goed te doen voor ze. Gelukkig hadden we ergens op zolder ook nog wat dvd's liggen ;-). 
Halverwege Duitsland krijg ik de schrik van mijn leven. Ik realiseer me ineens dat ik mijn paspoort vergeten ben. Tycho had de avond van te voren nog gevraagd of ik de ID kaarten van de kinderen bij me heb. "Ja die zitten in mijn portemonnee zeg ik. Oh maar ik moet nog even mijn eigen paspoort pakken." Op dat moment ben ik ergens mee bezig en denk ik dat doe ik zo. Resultaat: geen paspoort! Whaaaaaa, inwendig vette paniek. Alle horror scenario's komen voorbij. Van terug moeten rijden, naar achter moeten blijven tot een dikke boete. Maar ja ik kan er op dat moment helemaal niks aan doen. Het zij zo. Ik denk er niet al te veel meer aan tot we in de buurt van de pont naar Denemarken komen. Maar daar wordt niks gevraagd. Prima we gaan de boot op. En wat een mazzel mijn ouders en tante hebben deze boot ook net gehaald. Drie kwartier later komen we in Denemarken aan. Kans op controle....weer honderden visjes in mijn buik die heen een weer zwemmen. Maar wij mogen gewoon doorrijden. Pfffff nu nog Zweden in zien te komen. We rijden over de brug en naderen langzaam de douane. Whaaaa ik word gek, maar ik blijf gewoon cool. En we hebben weer mazzel. We mogen gewoon doorrijden. 
We zijn in Malmo aangekomen en we staan op daar op een echte doorreis camping. Veel mensen die deze camping gebruiken als eerste stop. Of ze gaan vanuit deze camping Malmo ontdekken. Het is in Zweden heel normaal dat mensen maar een paar dagen op een camping blijven. NA drie weken Zweden snap ik dat wel. Het is een heel groot land, waardoor je heel veel afstanden moet rijden als je wat wilt zien en dat wil je! Het is er heel erg mooi. 
Op de eerste camping zetten we snel de vouwwagen op. We hebben eigenlijk nog nooit voor een nacht de vouwwagen op gezet. Best een beetje spannend.
We gaan ook lekker eten. De catering is georganiseerd door Fransen BV. Mijn nicht en ik kunnen dat prima zelf, maar mijn moeder kan het niet laten. Ze wil zorgen voor de mensen om zich heen (mmmm dat ken ik ergens van). 
Na het eten gaan we even de omgeving verkennen. Een kijkje nemen naar de brug waar we net over heen zijn gereden. Wauw, wat mooi! 
Deze nacht slaap ik slecht, beetje spanning, maar ook stopte er om het kwartier een bus achter onze vouwwagen. En dat ging niet geruisloos. Een bus had moeite om te starten en dat maakt flink herrie. Na twaalf uur stopte de bus wel met rijden gelukkig. Alleen kwamen er een stel luidruchtige mensen aan met de auto. 
De volgende dag pakken we snel alles in en gaan verder naar de eerste echte camping. Camping Alevi in Stollet. We moeten 622 km rijden en verwachten er 9 uur over te doen. We kunnen niet hard met de vouwwagen en in Zweden mag je en kun je ook niet heel hard rijden. Bastiaan zit die dag bij mijn ouders en tante in de auto. Het weer onderweg is wel grimmig met af en toe een hele harde bui. Maar wat mooi! We genieten heel erg van de omgeving. 
Ik probeer vanuit de auto wat foto's te maken van de omgeving en dingen die we zien. Niet de mooiste foto's, maar wel mooie herinneringen. Zo kan ik ook het thuisfront op de hoogte houden van waar we zijn. 
Onderweg op een prachtige parkeerplaats lekker gepicknickt, zwaard gevochten en gespeeld. 
Langzaam maar zeker konen we dichterbij de eerste camping. De regen wordt niet echt minder. Oh nee he, de vouwwagen opzetten in de regen is niet fijn. Sigrid en Dennis en mijn ouders zijn al wat eerder op de camping. Bij aankomst kunnen we dan gelukkig wel schuilen. Maar ja echt rustig zitten kan ik niet, want ik wil de boel op gaan zetten. Zorgen dat we klaar zijn voor de nacht.  
De regen wordt minder  en zodra het kan, beginnen we met het opzetten van de voortent. Gelukkig gaat dit met een beetje hulp lekker snel. We hebben we de boel zo staan. Doordat we minder spullen mee hebben, gaat ook dit sneller.
De Alevi camping is een heerlijke kleine camping gerund door een Nederlands echtpaar. Het is er best druk als we aankomen. Langs de camping loopt een rivier, de Klarälven. Een geweldige plek om te vissen en te zwemmen (wel heel koud). Daniel ligt op de eerste dag al twee of drie keer half in het water. Ik heb hem vriendelijk verzocht om dat niet meer te doen, want we hebben geen wasmachine bij de hand. Dat snapte hij gelukkig wel. 
Op deze camping hebben ze een animatie team voor de kinderen met geweldige dingen als droppings, knutsel momenten, game time enzovoorts. Ook kan je vanaf de camping  mooie wandelingen maken. Samen met Daniel hebben Tycho en ik een stuk van 3,5 km gewandeld. Super leuk dat je dan een klein watervalletje tegenkomt.
Verder hebben we heerlijke maaltijden genuttigd samen de rest van de camping (haha nou ja bijna dan). Een heel aantal mensen die daar stonden waren vrienden van Sigrid en Dennis. Super gezellig!
En 's avonds was niks zo lekker als bij het kampvuur zitten. En nee het viel reuze mee met de muggen. Het is vrij droog geweest in Zweden in de lente en de zomer en dat vinden muggen niet fijn. Nou wij wel! (het lijkt op de foto dat ze het allemaal niet leuk vinden, maar dat is opperste concentratie;-))
De dagen wisselden een beetje af met een dagje op de camping en een dagje wat doen. De dagen op de camping gingen we vooral lekker zwemmen (na ja de kids), vissen, hout bewerken en echte camping spelletjes spelen zoals Kubb en badminton. 
We hebben ook een hele mooie wandeling gemaakt. Vanaf de waterval  Bratfallet lopen er meerdere wandel routes. Een van 6,8 km en nog twee kortere. De senioren groep wilde graag een korte wandeling maken, maar de junioren wilden graag een stevig stukje wandelen. De kinderen onder de 10 jaar hadden de keuze: met de senioren of de junioren mee. Ze wilden allemaal met de junioren mee (zelfs Daniel). Het was een hele mooie wandeling! Ergens hadden we een verkeerde afslag genomen waardoor we een beetje aan het spookwandelen waren. En we hebben de wandeling niet helemaal afgemaakt bleek later. 
Een echte aanrader als je in Zweden bent, is om de kopermijnen van Falun te bezoeken. Heel indrukwekkend om rond te lopen in een eeuwenoude mijn. Je voelt de geschiedenis als je daar loopt. Bastiaan vond het behoorlijk eng. In de gebouwen en het museum kan je wat meer leren over het ontstaan van de mijn, het leven van toen en de mensen.
Die wandeling die we niet helemaal afgemaakt hebben,hebben we uiteindelijk nog afgemaakt. Niet met de hele groep, maar met ons gezinnetje. Dit was ook een mooie wandeling, alleen niet zo mooi als de andere. Minder klimmen en klauteren. Wel heel veel blauwe besjes. Mmmmm lekker snoepen onderweg. 
Tijdens de wandeling vanaf de camping langs het watervalletje kom je langs een spookhuis. De nieuwsgierige mensen onder ons wilden graag een kijkje nemen. En dat was een aparte gewaarwording. Een huis, nog helemaal gemeubileerd en met alle spullen nog op z'n plek. Alsof de mensen weg zijn gegaan en nooit meer zijn terug gekomen. Zelfs boeken en familie foto's lagen er nog. 
We zijn ook een keer gaan kijken naar de fabriek waar de Dala paardjes gemaakt worden. Het Dalapaard is een uit hout vervaardigd paardje dat als symbool geldt van Dalarna of tegenwoordig bij uitbreiding ook van heel Zweden. Het komt voort uit de lange tijden dat de houthakkers in de blokhutten zaten. Lange avonden, kou en veel hout. De houthakkers gingen beelden maken van het hout. Het paard is een dier erg belangrijk in de houtkap.
Het klonk alsof we naar een hele grote fabriek zouden gaan, maar dat viel een beetje tegen. Wel heel leuk om even een keer te kijken. Ze maken die paardjes grotendeels met de hand. 
De laatste dag dat we nog op Alevi zijn is de verjaardag van Eveline. Dat heb je als je in augustus jarig bent, dan is de kans groot dat je op de camping jarig bent. Eveline vindt dat eigenlijk alleen maar leuk. Thuis vieren we het altijd nog een keer. 
Deze dag vertrekken mijn ouders en tante ook weer naar huis. Hun weekje zit er op. We zwaaien ze in stijl uit, zoals zij ook af en toe bij ons deden. 
De volgende daag vertrekken wij naar camping Hedesunda. Weer een stukje rijden, maar goed te doen. Maar daar vertel ik je de volgende keer meer over.

Tot de volgende bekentenis!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Bekentenis 41: al weer op vakantie!!!!

Hallo ik ben Marleen en ik ben verslaafd aan vakantie
I am so lucky!! Dit jaar gewoon drie keer op vakantie kunnen. Wat een ongelofelijke luxe. Dit jaar kan het, dus waarom niet. Je leeft toch maar een keer en life is short. Het waten drie totaal verschillende vakanties. Met een camper op pad, naar de bergen en naar het mooie Denemarken. Naar Denemarken in de herfstvakantie. We zitten in een huisje, de vouwwagen is echt te koud en rondreizen in een camper vinden we niet perse nodig. Maar een huisje. Dat is een tijdje geleden dat we die luxe hebben gehad. Ik moest even goed nadenken over wat je dan mee moet nemen. Eigenlijk niet zo heel veel. Hihi dat is ook fijn! 
Zaterdag 13 oktober We willen op tijd wegrijden. Zo tussen 7 en 8 uur. En dat is gelukt. Om 7.30 uur rijden we weg. Dezelfde route als naar Zweden. Voelt vertrouwd. Gelukkig geen paniekmoment halverwege Duitsland omdat ik mijn paspoort vergeten ben. Mijn ID kaart zit altijd standaard in mijn portemonnee en mijn portemonnee in mi…

Bekentenis 39: mijn eetpatroon

Hallo ik ben Marleen en ik ben verslaafd aan eten


Na het plaatsen van mijn vorige blog, kwam er ineens een idee tot me. Iets wat ik graag met jullie wil delen. Niet elke week hoor want dat lijkt me wel erg saai worden. Ik ga jullie een week lang meenemen in mijn eetpatroon. Ooit heb ik jullie ook laten zien hoeveel ik sport in de week. Nou ja dat is iets meer geworden, maar jullie snappen het idee. Ik ben heel bewust bezig met eten. Lekker eten, maar vooral ook wel gezond en gevarieerd. En in mijn ogen wel veel eten. Maar goed dat gaan we zien na een week. 
Maandag 1 oktober 
Iemand gestopt met roken vandaag???? Moet je wel doen he! Beste beslissing van mijn leven ooit.  Ik begin mijn dag eigenlijk altijd met een smoothie. Een manier van mij om een flinke dosis fruit en groente binnen te krijgen. Diepvriesfruit en eigenlijk altijd spinazie en courgette. Zou ik eigenlijk eens mee moeten variëren. Ik ben wel behoorlijk een gewoonte mens dus dat is een lastige. Dus eigenlijk staat er altijd …

Bekentenis 4: trip down memory lane

Hallo ik ben Marleen en ik ben bakverslaafd
Deze keer een ander soort bekentenis. Een bekentenis die heel persoonlijk is. Ik vind het eigenlijk wel spannend om te delen, maar ik wil het wel heel graag. Volgende week zal ik al mijn bakavonturen weer delen. 

Lang, lang geleden

Er leefde in een land (hier heel dichtbij) een meisje dat een echt lekkerbek was. Bourgondiër, levensgenieter, smulpaap met als motto ik eet niet om te leven, maar ik leef om te eten. En dat meisje dat was ik. Ik was altijd een stevige meid. Als kind al, maar als tiener werd het erger. Slecht eetpatroon in combinatie met aanleg en een neiging tot emotie eten. Tja dan weet je het wel of misschien niet. Maar goed het is een cirkeltje waar je in zit en waar je eigenlijk heel moeilijk uitkomt. Ik probeerde nog wel eens met mijn vader mee te doen als hij aan het diëten was. Maar weet je hoeveel je vraagt van een kind om alleen maar water te mogen drinken als je bij de McDonalds zit. Dat werkte dus nooit (bovendien was die…